پرسشنامه استفراغ‌هراس (EmetQ)

پرسشنامه استفراغ‌هراس ابزاری برای سنجش شدت ترس از استفراغ و رفتارهای اجتنابی مرتبط با آن است. این ترس می‌تواند باعث شود افراد از موقعیت‌ها، مکان‌ها یا غذاهای خاصی دوری کنند تا از بروز تهوع پیشگیری نمایند.

این ابزار توسط باشن و همکاران در سال ۲۰۱۳ توسعه یافته است تا به ارزیابی دقیق‌تر الگوهای فکری و رفتاری مرتبط با هراس از استفراغ بپردازد. در حال حاضر نسخهٔ بومی‌سازی‌شدهٔ فارسی از آن در دسترس نیست و این گویه‌ها ترجمه‌ای وفادار از متن اصلی هستند.

این پرسشنامه از ۱۳ گویه تشکیل شده است که تمامی آن‌ها در قالب یک نمرهٔ کل محاسبه و تفسیر می‌شوند. نمرهٔ بالاتر نشان‌دهندهٔ شدت بیشتر ترس و رفتارهای اجتنابی است. در مقالهٔ اصلی، سه زیرمقیاس شامل اجتناب از سفر، خطرناک‌دیدن مواجهه و اجتناب از افراد مطرح شده است که به صورت میانگین محاسبه می‌شوند، اما اینجا فقط نمرهٔ کل نشان داده می‌شود، چون موتور سایت میانگین زیرمقیاس را حساب نمی‌کند.

برای پاسخگویی، جملات را به دقت بخوانید و با توجه به تجربیات خود در هفتهٔ گذشته، میزان موافقت یا مخالفت خود را مشخص کنید. سعی کنید اولین پاسخی را که به ذهنتان می‌رسد و بازتاب‌دهندهٔ وضعیت واقعی شماست، انتخاب نمایید.

نمرهٔ کل شما در دامنه‌ای بین ۱۳ تا ۶۵ قرار می‌گیرد. بر اساس مطالعهٔ نویسندگان اصلی، نمرهٔ بالاتر از ۲۲ به عنوان نقطهٔ غربال در نظر گرفته می‌شود که نشان‌دهندهٔ احتمال وجود الگوهای محدودکننده است. این خط فقط برای غربال است و نام یک بیماری را روی شما نمی‌گذارد. بازهٔ بالای خط از ۲۳ تا ۶۵ پهن است و ابتدای آن با انتهای آن یکی نیست. برای خواندن دقیق‌تر نمره، گفتگو با متخصص سلامت روان می‌تواند مفید باشد.

اگر ترس از استفراغ باعث محدودیت شدید در غذا خوردن یا کاهش وزن شده است، بهتر است پزشک را ببینید. در صورت قرار گرفتن در شرایط بحرانی، با اورژانس ۱۱۵ یا اورژانس اجتماعی ۱۲۳ تماس بگیرید. خوانندگان زیر هجده سال نیز در صورت نیاز باید با یکی از والدین، یک بزرگسال مورد اعتماد یا مشاور مدرسه صحبت کنند.

این ابزار برای غربال اولیه است و جای گفتگوی بالینی را نمی‌گیرد. نسخهٔ فارسی آن در یک پژوهش داوری‌شده سنجیده نشده و گویه‌ها ترجمهٔ وفادار متن ۲۰۱۳ هستند، پس نتیجه را کنار بقیهٔ اطلاعات زندگی بخوانید نه به‌تنهایی.

نتایج این ارزیابی صرفاً جنبهٔ آگاهی‌بخشی دارد و نباید مبنای تصمیم‌گیری‌های پزشکی یا درمانی قرار گیرد. مسئولیت پیگیری وضعیت سلامت روان و جسم بر عهدهٔ خود فرد است و مشورت با متخصصان در این زمینه همواره توصیه می‌شود.